در حال بارگذاری ...
  • نقدی بر نمایش «کابوس کاووس» اجرا شده در بیست و نهمین جشنواره تئاتر فارس

    کابوس روز اول

    نقدی بر نمایش کابوس کاووس به کارگردانی مجتبی حسینی قیری از شهرستان قیر و کارزین شرکت کننده در بیست و نهمین جشنواره تئاتر استانی فارس ، به قلم محمد حسن محمودی

    محمد حسن محمودی؛ مجتبی حسینی قیری را سالها با جشنواره استانی میشناسیم و از خود انتظاری ساخته که مخاطبان جشنواره هر دوره منتظر نمایش او هستند . ساختار خلاقانه ، جذاب و بکر آثارش همواره اولویت انتخاب قرار می گیرد .

    نمایش کابوس کاووس در بیست نهمین جشنواره تئاتر استان فارس به روی صحنه رفت.در قیاس با آثار سالهای گذشته گرچه از لحاظ کیفیت فنی چندان اقبالی نیافت اما از این منظر که کارگردان سعی در تغییر ساختار متداول خود در روایت قصه دارد قابل ستایش است.

    یکی از ملاک های شناخت یک کارگردان انتخاب متنی است که بدست می گیرد.که نیاز به ابزار فنی و زیبایی شناسی خاصی دارد . از طرفی کارگردان باید نیاز روز جامعه را ملاک عمل خویش قرار دهد اگر نمایشی در راستای نیاز مخاطب امروزش نباشد به تلاشی بیهوده مانند کاشت بذر در شوره زار خود را بروز می دهد.که این ایراد در مورد نمایش کابوس کاووس صادق است.

    گرچه نمایش در تعویض صحنه ها ،با استفاده از لته های چرخان دست خلاقیت زده است اما متن ابتر و ناکارآمد است و  نیاز بیشتری به تغییرات در ساختار روایی و طراحی شخصیت ها می طلبد .

    روایت داستان ظلم خوانین را بارها و بارها شنیده و در قالب فیلم و تئاتر دیده ایم و شکی نیست که همچنان می تواند منبع مورد استفاده نویسندگان باشد اما زمانی که روزآمد و به روز شده باشد به توفیق می رسد نه تکرار آنچه که پیش از این بوده است ، این تکرار به فرسودگی می رسد و این فرسودگی که از متن شروع شده و در کارگردانی ، بازی ها، موسیقی ، صحنه و... تکرار می شود و نمایش در این ایراد یکدست می شود.

    کارگردان زمان نمایش را به روایت قصه ای اختصاص می دهد که از قبل مخاطب روند کلی را می داند و این ادامه نمایش را قابل پیش بینی می کند و جذابیت را از نمایش می گیرد.

    از طرفی جنبه های سمبولیستی که در اثر قرار گرفته که تجسم قدرت طلبی ، ظلم و گرگ صفتی باشد پرداخت نشده ، بی واسطه ، زمخت و مستقیم است و به مانند وصلله ای نا همگون به اثر می باشد و از سویی در راستای جهان نمایش اثر نمی باشد . این نگاه سمبولیستی پذیرفتنی نیست و برای بیان مفاهیمی این چنین ناپخته ، نا کار آمد ، ضعیف و شعاری است.

    به محض ورود به سالن نمایش استاد لایق به طراحی صحنه ای رو به رو می شویم که مخاطب باید از وسط صحنه نمایش برود و روی صندلی ها بنشیند به این وضعیت شرایط نور و صدا و آکوستیک و صندلی های سالن را هم اضافه کنید همه دست به دست هم می دهد تا کیفیت را از اجرای یک نمایش کسر کند.اجرای این نمایش در این سالن ها مشقت بار است.

    خلاصه :

    کابوس کاووس متن نا پخته ای دارد که تلاش گروه اجرایی نیز آن را نمی پزد.

     




    نظرات کاربران